ห่างหายจากการออนเอ็ม และอัพสเปซมาพักใหญ่ๆแล้วนะเนี่ย

เพราะตอนนี้เริ่มมีอนาคตแล้ว หลังจากมืดม๊น มืดมนมานาน

ตอนนี้อยู่ กทม แต่!  อย่าคิดว่า กลางทุ่งมหาสารคาม ....บ่แมนนนน

อยู่เมืองหลวงแท้ๆนี่แหละ  กะจะมาชุบตัวซักพัก !!! ไม่ช่ายยย

พอได้จดหมายส่งตัวมาอบรม ก็หนักใจระดับนึง ก็โฮยยย มาซะเกือบ2เดือนนี่หว่า

แต่พี่ที่แบงค์บอกว่า ไม่ต้องห่วงเลยแอน หลังโรงแรมมีร้านลาบ ส้มตำเด็ดสุดยอด!!!

-_-" กรรม ไม่ได้หนักใจเรื่องน๊านนนนนน

พอเข้าcheck in ก็หนักใจอีกรอบ เพราะไม่รู้จะได้ใครมาเป็นRoom mate

สรุป ได้Mateเป็นคนอุดร พ่อเลยบอกว่า "น่านน พ่อว่าแล้ว เค้าไม่เอาปลาร้าหนีจากกันหรอก"

ตกดึก ซื้อส้มตำมากินในห้อง กลิ่นรัญจวนจนสาวเหนือห้องตรงข้ามมาเคาะขอแซบขอนัวด้วยคน

 

มาเทรนงานก็นึกว่าจะชิลๆ โฮยยยย  ที่ไหนได้ ยากชิบหาย เซ็งเลย

แต่ยังพอทน เพราะที่นี่ เดินไปไหนก็เจอแต่นักศึกษา"ผู้ชาย"หล่อหล๊อหล่อ อิ้วๆๆๆๆ

 

คิดถึง ยูบาร์ ว่ะ  คิดถึง มข.ด้วย

ได้ยินมาว่า ปีนี้ละอ่อนๆน่ารักๆทั้งนั้นเลย อิ้วๆๆๆๆๆ(อีกรอบ)

ชีวิต! หาสาระไม่ได้เลยตู

 

คิดถึงซะขนาดนี้ งั้น 13 กรกฏา เอาซะเลยดีไม๊ล่ะฮึ๊

นัดแล้วนะ ใครเข้ามาอ่าน ถือว่ามีนัดกันแล้วนะ ห้ามเบี้ยว

แล้วเจอกัน!!! ดึ๊ง ดึง ดึง ดึง ดะ ดึง ดะ ดึง อิอิอิ

 

 

U BAR IS MY HOME !!

 

โอ๊ย มีเรื่องอย่างจะเม้าท์ แอร๊ยส์ๆๆๆๆๆ

วันนี้ไปดูโปเทโท้วที่ตึกคอมมา ทีแรกกะจะไปรับที่สนามบินตอนบ่ายสองครึ่ง

แต่กุดันมาถึงขอนแก่นบ่ายสาม เลยไปดูที่ตึกคอมอย่างเดียว

พอไปถึง หาที่ส่องดูยังไม่มีเลย คนเยอะมากกก 

เลยแอบแฝงตัวเข้าไปกินในร้านS&Pชื่อนี้มีแต่ความอร่อย(เหรอ?)

เลยได้ดูบ้างนิดหน่อย แต่ไกลชะมัด  มาถึงที่ แต่ได้ยินแค่เสียง อู๊ยยย ใจฉั๊นจะขาดรอนๆ

เล่นนานมาก ชั่วโมงครึ่งได้อ่ะ และมันส์มากกกก

พี่บ๋อมโชว์ SOLOกลองอีกต่างหาก มันส์อิ๊บอ๋าย มีเล่นเพลงหมอลำกันอีกอ่ะ

พอคอนจบ เลยเดินไปหาพี่สตาฟ ขอบคุณพี่...ด้วยที่ให้ข้อมูลเป็นอย่างดี

อิอิ แต่ลืมถามชื่อพี่เค้าอ่า แย่เลยๆ พอรู้ข้อมูล ก็ แอร๊ยส์ๆๆๆ อีกรอบ ดีใจแฮงงงพี่น้องเอ๊ย

สองทุ่มเลยไปที่แอร์พอร์ท ไม่เห็นมีใครมารอส่งเลย(ก็ใครเขาจะรู้ แฮ่ๆ)

มีแค่เด็กอีกสองคนที่มารอคุณวิน แต่หารู้ไม่ว่าคุณวินเธอไม่กลับคืนนี้

ถ้าน้องเดินมาถาม ก็จะบอกอยู่นะ ไอ้เราก็นึกว่ามารอเฮียปั๊ปเหมือนกัน เลยไม่ได้บอก

ซักแป๊ปปป พี่ปั๊ปก็เดินมากะพี่บ๋อม และพี่ต้น(ผจก.วง)

ก็เดินเข้าไปทักทายตามประสา

โอย น่ารักมากมายอ่ะ น่ารักเกินไปแล้ว

กลับจากแอร์พอร์ท รู้สึกเหมือนตัวเองโดนคุณไสย์ ไม่งั้นก็โดนยาเสน่ห์ เพ้อแล้ว เพ้อแล้ว เพ้อ พ้ฒน์ชัย น่ารักหลาย  แอร็ยส์ๆๆๆๆๆ

 

จากนั้นก็ไปร้องเกะที่ RAD ออกมาประมาณเที่ยงคืน

เบิดหิวข้าวอีกแร้วววพี่น้อง ซึ่งขอท้าวความก่อนว่า

ก่อนมาร้องเพลง เบิดก็กิน กาแฟ ข้าวไก่อะไรซํกอย่าง1จาน และข้าวเหนียวมะม่วงอีก 1จานที่ S&P

ยัง ยังไม่พอ แอนกะปั้นหิว เลยขอแวะกินบะหมี่ เบิดก็กินด้วยอีก1ชาม

แต่ เบิดบอก เบิดหิวอีกแล้ว อืมมมม เอ่า กินก็กิน

ก็ออกมากินต่อที่สุนทรีย์ เบิดสั่งอาหารสามอย่าง

แอนรู้สึกอยากกินเบียร์ตะหงิดๆ ก็บรรยากาศมันดีนี่กว่า

เลยนั่งจิบเบียร์เย็นๆ ฝนปรอยๆ นั่งริมระเบียง มีสวนหย่อม โคมไฟ โอ๊ยยย ได้ใจมากๆ

 

 

ตีสาม ออกจากสุนทรี มุ่งตรงทำภาระกิจลับโปเตโต้ ฮ่าๆๆๆๆ ทำไปได๊ แอน เบิด

แต่ ก็ทำไปแล้ว ฮ่าๆๆๆ แต่ ไม่บอกหรอกว่าไปทำไรมา ฮึๆๆๆๆ

 

 

อืม .... พิมพ์ซะยาวเลย ก็อยากเอามาลงสเปซไว้

เผื่ออีกสามสี่ปีกลับมาอ่าน จะได้รู้ว่าตัวเองบ้าขนาดไหน ก๊ากๆๆๆ

 

ขอบคุณเบิด ขอบคุณปั้น ที่ช่วยเป็นป๋าดัน ไม่มีสองคนนี้

แอนคงไม่ได้เจอแฟนแน่ๆ ก๊ากกกกก อิ้วๆ